PROJELER

Fluy Evi, Fransa, 1976 Ian Ritchie, bu projesini minimal, işlevsel, mevsimsel performanslı, kullanıcı odaklı ve rasyonel olarak tanımlıyor. 'İyi yalıtılmış bir şemsiyenin altında bir bahçede yaşamak” cümlesi ile tasarımını kavramsallaştırıyor. Eylem mekanlarının güneşin hareketini takip etmesi, -yatak odalarının doğuda, yaşama mekanlarının güneyde, oturma odalarının batıda olması- Ian Ritchie’nin o dönemde de çevresel yaklaşım odaklı tasarım yaptığını gösteriyor. Kullandığı yapım sistemleri ve malzemeler de (hafif çelik çerçeve, kontraplak çatı, cam duvarlar, güneş enerjisi toplayıcı paneller, prekast beton yer döşemesi) yine Ritchie’nin ekolojik yaklaşım odaklı tasarımının parçaları olarak düşünülmüş. Proje, 1981’de AD Ödülü(AD Commendation) aldı. Eagle Rock House (Kartal Kayası Evi), 1979 Ian Ritchie, bu evin geometrisini müşterinin isteklerine cevap verecek bir formda oluşturmuş. Müşterinin kuş formunda ev isteğini Ritchie mimariye uyarlamış. Yapının iskeleti asma bir sistemle çözümlenmiş ve kanat olarak yorumladığı çelik plakalar tasarlamış. Ritchie, cam çatı ve duvarları, kontraplak ve yerinde dökülmüş plaka döşemeleri ise “pasif enerji işbirliği” olarak tanımlıyor. Proje, 1983’de AD Gümüş Madalya'yı (AD Silver Medal) kazandı. Bio-İklimsel Cepheler/Çatı Ve Güneş Aynaları-La Villette Ian Ritchie Architects’in 1981’de La Vilette’de yaptığı cepheler ve çatı örtüleri yine ekolojik düşünce odaklı olarak tasarlanmış. La Villette’deki Bio-İklimsel Cephe projesi, Fransa’da 1986’da En Güzel Çelik Strüktür Jüri Özel Ödülü’nü (Most Beautiful Steel Structure: Special Prize of the Jury) kazandı. Louvre Piramitleri: Ters Piramit / Louvre Heykel Avlusu Çatısı Ian Ritchie Architects’in 1983’de Louvre’da yaptığı Ters Piramit, 1995 Benedictus Ödülü'nü (Benedictus Prize) kazandı. Poiesis Jeneratörü, 1988 Ian Ritchie Architects’in bu projesi, Fransız Devrimi’nin 200. yıldönümünü ve Özgürlük Heykeli ‘nin 100. yıldönümünü anısına, Japon Halkı’na hediye edilecek bir “iletişim anıtı” projesinin 7 finalistinden biri olarak seçilmiş. Tasarım, havada asılı duran bir halka formu etrafında oluşmuş. Halka, karbonla kaplı işlenmiş titanyumdan, 365 metre çapında tasarlanmış. Arsanın üç yerindeki 40 metrekarelik süper mıknatısların ise halkayı yerden 30 cm havada tutması ve bu strüktürün küçük çaplı titanyum çubuklarla desteklenmesi öngörülmüş. Tasarım, Olivier Auber’in yarattığı bir telemetre sistemi ile desteklenmiş. Bu sisteme göre, dünyanın herhangi bir yerinden telefon, bilgisayar gibi bir iletişim aracı ile “ poïetic jeneratör” adlı bu halkaya bir işaret gönderilebiliyor ve bu farklı işaretler birleşip, halkanın dış yüzeyinin rengini etkileyen interaktif bir imge yaratıyor.Ritchie’nin bu tasarımı uygulanmamış. Reina Sofia Sanat Müzesi, Madrid, 1990 Ian Ritchie Architects, Madrid’de Reina Sofia Sanat Müzesi’nin sirkülasyonunu sağlayacak üç adet 35m yüksekliğindeki kulelerin tasarımını çelik-cam strüktürle gerçekleştirmiş. Proje, 1992’de Strüktürel Çelik Tasarımı Ödülü (Structural Steel Design Award) kazandı. Ekoloji Galerisi, Ulusal Tarih Müzesi, İngiltere, 1991 Ritchie, bu tasarımında, İngiltere Ulusal Tarih Müzesi’ndeki ekoloji galerisinin farklı temalarını, cam strüktürlerle ayırıp, farklı eğimlerde köprülerle bağlamış. Jubilee Hattı Uzantısı Metro Menfezleri İşlevlerin heykelsi bir formla ortaya konulduğu Jubilee Metro Hattı Sistemleri’nin bir parçası olan Culling Yolu Havalandırma Yapısı, 2000’de Birleşik Krallık Yılın Bakır Binası Ödülü’nü ve yine aynı yıl Bakırda Yenilik Ödülü’nü (UK Copper Building of the Year 2000, Innovation in Copper 2000) kazandı. Terrasson: Fransa, Yeşil Ev, 1992 Bina, bitkiler için kaynak kütüphanesi, araştırma merkezi, tiyatro ve konferans salonu içeriyor. Cam çatısı, değişen gökyüzünü ve çevredeki ağaçları yansıtacak biçimde tasarlanmış. Tasarımın hem ekolojik, hem de yenilikçi bir özelliği var: duvarlar ‘Gabion’ adı içi taşlarla dolu çelik hasırlardan oluşturulmuş ve içerden turunç ağaçlarıyla çevrilmiş. Dolayısıyla, bu tasarım binanın kendi mikro klimasını yaratmasını ve enerji tüketiminin minimumda tutulmasını sağlamış. Yeşil Ev, 1998’de RIBA ve Stephen Lawrence Ödüllerini (RIBA Award, Stephen Lawrence Award) aldı. Messe, Leipzig, 1995 Ian Ritchie, bu kış bahçesi projesini, 1992’de uluslararası bir yarışma sonucu projeyi alan Professör Marg’ın “IPP Ingenieurbüro and HL-Technik” bürosunun daveti ile tasarlamış. 238m uzunluğunda, 80m genişliğinde ve 28m yüksekliğindeki cam bina, konferans katılımcıları için karşılama, dinlenme ve toplanma alanlarını içerecek şekilde oluşturulmuş. Binanın farklı bölümlerini birbirine bağlayan zeminden 5 metre yükseklikte 6 cam köprü tasarlanmış. Messe, 1997’de Almanya’da Yılın Binası, aynı yıl Galvanize ve Çelik Yapı Ödülü (German Building of the Year 1997, Galvanising Award 1997, Steel Design Award 1997) ve 2000 Yılında Uluslararası Köprü ve Yapı Mühendisleri Birliği (The International Association for Bridge and Structural Engineering) tarafından Öne Çıkan Yapı Ödülü (The 2000 Outstanding Structure Award) kazandı . İskoçya’da Geleceğin Evleri, 1999 Kullanıcının istekleri doğrultusunda geliştirilen bu konut grubu, 2001’de İskoçya’nın Yenilenmesi Yüksek Ödülü’nü ve 2002 yılında da Sivil Ödülü’nü (2001 The Regeneration of Scotland Supreme Award, 2002 Civic Trust Award ) kazandı. Plymouth Kraliyet Tiyatrosu, 1997 Yapı, Ian Ritchie’nin son dönemde en yankı uyandıran eserlerinden biridir. 2003 yılında, AIA’nın Tasarım Mükemmelliği Londra Ödülü’nü (London Award of Design Excellence ), RIBA Ödülü’nü (RIBA Award) ve Bakırda Yenilik Ödülü’nü (Innovation in Copper Award) kazandı. Aynı yıl, Stirling Ödülü finalistlerinden oldu. RIBA jürisine göre, bina içerdiği sahne arkası işlevlerle, sahne sanatçısı ile diğer sanat dalları arasında işlevsel ve sosyal bir bütünlük sağlıyor. Aynı zamanda, sahne performansının arka planını ortaya koyarak eğitimsel bir işlev de görüyor. White City-Beyaz Şehir, 1997 “White City” (Beyaz Şehir), Londra’da 19 hektarlık bir alanın kentsel dönüşüm master plan ve mimarlığı projesidir. Yapı, bölgesel alışveriş ve eğlence merkezi olarak tasarlanmasının yanı sıra, Batı Londra ile yeni kamu ulaşımı terminallerini de içerecek şekilde tasarlanmış. Proje, doğal havalandırmalı iç caddeler, merkezi bir kış bahçesi, doğal bir rezerv ve teraslı bambu bahçesi içerirken, dış cephe için geri dönüşümlü malzeme kullanımı öngörülüyor. Projenin, 2007’de tamamlanması planlanıyor. Spire of Dublin/Dublin Anıtı, 1998 2004 yılında tamamlanan Dublin’deki “The Spire” anıtı, 1966’da IRA tarafından bombalanan Nelson Anıtı’nın yerine tasarlanmış. Ian Ritchie, 120 metre yüksekliğinde, kaidesinde 3 metre çapındaki anıtı O’Connell Caddesi’nde teknik olarak mümkün olan en ince hareketle çatı hizalarını geçecek bir şekilde tasarlamış. Çelik yapı, rüzgarla hafifçe sallanıp, iklime tepki verirken, yüzeyi gündüz gökyüzünü yansıtabilecek. Akşamüstünden itibaren ise alttan hafif, üstten ise kuvvetli bir şekilde ışıklandırılarak, fener işlevi görecek. Alba Di Milano, 2000 Ian Ritchie Architects, Ocak 2000’de uluslararası bir yarışmayı kazanarak, Milano 2001 Milenyum III Işık İşareti için bu tasarımı gerçekleştirdiler.Alba adını verdikleri bu proje, dokuyucunun ve tasarımcının elini anlatan bir imge olarak tasarlanmış. Bu ışık seli ve dokusu, düzensiz bir şekilde kırılmış optik cam fiberlerinden yapılmış ve ince çelikle örülmüş. Ian Ritchie Architects, bu projelerini “fotonik” çağın metaforu olarak sunarken, optik iletişimin çok yakın olduğunu vurguluyorlar.