![]() |
| Gonzalo Pardo Diaz |
İnşa edilen orman, zaman katmanlarından oluşan bir labirente benzetilebilir. Bu katmanlar, genel mekansal alanlarda bir farklılık yaratarak mekansal derinliği ortaya çıkaracak özel bir ışık kullanımıyla göze çarpıyor. Alana eklenen mekansal objeler bir çok değişik açıdan yeniden düzenlenebilecek şekilde konumlandırılmış. Statik olmayan bir alan olarak hem içeride hem dışarıda pek çok kıl çatlaklı alanın oluşmasına yol açmış .
Orman kütüphanesi projesi, bir nesne olarak bina kullanımının ötesine geçerek mimari bir çözüm oluşturuyor. Mekansal bir ağ yaratan bu mimari alan, iç mekanı dışarıdan, halka açık alanı özel alandan açıkça ayırmayan bir durum oluşturmuş. Burada mekanlar arasındaki hiyerarşiyi belirlemek kullanıcıya bırakılmış. Binanın statik olmayan duruşu yeni bir mekansal bütünlük anlayışını da beraberinde getiriyor. Heyecan verici olan bu fikir, ışığın mekansal derinlik sağlamadaki rolünü belirginleştirmesi açısından önemli. Etkileyici bir sunumla tamamlanan proje, gelecekte kullanıma bağlı olası yorumlar düşünüldüğünde; proje kapasitesi ve sınırlarını da belirttiği için bütünlük taşıyor.
Konu Başlıkları Burada Görünecek


0 Yorum
Yorum Yap